BABINEK <small>( Heinrischsdorf )</small> | Architektura Sakralna Pomorza Zachodniego
Dziś czwartek , 23 listopada 2017 r.

BABINEK ( Heinrischsdorf )

Województwo: zachodniopomorskie
Powiat: gryfiński
Gmina: Banie
Diecezja: szczecińsko-kamieńska
Dekanat: Banie
Parafia: Lubicz

Wieś folwarczna położona przy trasie Gryfino – Banie, w odległości 4 km na zachód od Lubanowa. W średniowieczu osada wchodziła w skład domeny bańskich Templariuszy i przez nich zapewne została założona. W okresie nowożytnym mieścił się tu folwark z kamienno-ceglanymi zabudowaniami oraz pałacem z XVIII wieku i parkiem krajobrazowym.

Źródła

- Kościół wzniesiono na przełomie XIII i XIV wieku
- W dokumentach roku 1303 wymieniono Gerborda z Henrikesdorp, jako jednego ze świadków czynności templariuszy dotyczących łanów w Lubanowie, Pommersches Urkundenbuch - IV, 4067.
- W 1391 roku wieś stanowiąca już własność rycerskiej rodziny Rehbergowie przechodzi w ręce rycerza Piotra v. Steinwehr.
- W kolejnych latach osada przechodzi we władanie okolicznych rodów.
- Według inwentaryzacji z 1868 roku wieś liczy: 344 mieszkańców, 24 domy mieszkalne, 3 zabudowania przemysłowe i 46 gospodarczych.
- W roku 1907 kościół został strawiony przez pożar, odbudowano go w formie neoromańskiej.
- W 1939 roku do folwarku należą: 1085 ha ziemi i 108 gospodarstw domowych.
- Po roku 1945 wieś nosiła zwyczajową nazwę Batoryn. Urzędowa nazwa powstała przez zdrobnienie nazwy wsi Babin położonej w gminie Bielice.
- Kościół poświęcono 28 lipca 1946 roku.

Architektura:

Kościół usytuowano w centrum wsi przy skrzyżowaniu dróg. Wzniesiony został pierwotnie na planie prostokąta, bez wieży i wyodrębnionego prezbiterium. W XVIII wieku dobudowano wieżę o konstrukcji ryglowej, zwieńczoną latarniom. Na przełomie XIX i XX wieku świątynię zniszczoną pożarem przebudowano; od podstaw wybudowano nową wieżę, przedłużono prezbiterium zamykając je apsydą.

Obecnie, budowla posiada plan prostokąta zamkniętego od wschodu półkolistą apsydą a od zachodu wieżą. U zbiegu północnej elewacji wieży z korpusem nawowym dobudowano zakrystię. Salowe wnętrze przykryto stropem belkowanym i dachem dwuspadowym. Elewacjom nadano formę neoromańską i otynkowano, przesłaniając całkowicie relikty pierwotnego założenia. Ściany wzniesiono z głazów narzutowych nieznacznie tylko przyciosanych, o dość regularnym wątku z zastosowaniem warstw wyrównawczych. Dokładnie obrobiono jedynie narożniki. XIX wieczne elementy oraz detale architektoniczne wykonano w cegle.

Elewacja północna posiada dwa okna o prostych ościeżach zamkniętych półokrągło oraz jedno okno o złożonym (architektonicznym) wykroju. W połowie swej wysokości przedzielone jest ono gzymsem okapnikowym. W dolnej strefie znajdują się dwa otwory okienne o prostokątnych ościeżach zamkniętych łukiem dwuramiennym. W górnej strefie znajduje się okno arkadowe o półokrągłym wykroju, dzielone kolumienkami z bazą attycką i kostkowym kapitelu.

Bliźniacze rozwiązanie zastosowano w elewacji południowej tyle, że w miejscu środkowego okna wzniesiono portal baldachimowy o uskokowych, profilowanych ościeżach, zamkniętych półokrągło. W uskoku ościeży znajduje się wąska kolumna z bazą attycką, zwieńczona u nasady archiwolty głowicą kostkową z półkolami. Baldachim wysunięto nieco przed lico muru i pokryto tynkiem z boniowaniem imitującym ciosy kamienne. Na wysokości archiwolty przedzielono go profilowanym gzymsem. Szczyt przyozdobiono fryzem arkadkowym.

Bliźniaczy portal, lecz bez baldachimu, znajduje się w południowej elewacji wieży. W dolnej części o planie kwadratu wieża podzielona jest na trzy kondygnacje fryzami arkadkowymi oraz gzymsem kordonowym i wieńczącym. W górnej partii już ośmioboczna dzielona jest na dwie kondygnacje zwieńczone ostrosłupowym hełmem zakończonym kulą i krzyżem. Elewacje zdobią symetrycznie osadzone okna i blendy, w każdej kondygnacji o innym wykroju. Od strony północnej do podstawy wieży dobudowano zakrystię. W jej elewacjach zdobionych lizenami i fryzem arkadkowym znajdują się dwa okna o prostych ościeżach i półokrągłym zamknięciu.

Wschodnią stronę kościoła (po wydłużeniu jej w XIX wieku) zakończono półokrągłą apsydą. Jej elewację podzieloną na równe części lizenami, wieńczy fryz arkadkowy i profilowany gzyms koronujący. Od wschodu znajdują się trzy duże okna o prostych ościeżach, zamkniętych półokrągło. Zachowało się w nich XIX wieczne oszklenie witrażowe. Szczyt wschodni, w którym znajdują się trzy wąskie okna szczelinowe zdobiony jest fryzem pilastym.

Plac kościelny o dość nieregularnym zarysie, obwiedziony jest kamienno-ceglanym murem z ceglanymi bramami od zachodu i wschodu. Po dziś dzień pełni on rolę cmentarza przykościelnego. Obecnie przy kościele prowadzone są prace osuszające ściany budowli. Przy tej okazji odsłonięto warstwę fundamentową wykonaną z kamienia polnego, oraz zbito częściowo osypujący się tynk ze ścian odsłaniając ich kamienny wątek.

Wyposażenie:

Wyposażenie w większości barokowe :
- relikty XVIII wiecznego ołtarza ambonowego.
- płaskorzeźba polichromowana z koroną, podtrzymywana przez dwa putta.

i neogotyckie:
- ambona
- empora z prospekem organowym
- dzwon
- chrzcielnica
- witraże o motywach heraldycznych i roślinnych
- kamienne tablice nagrobne rodziny von Lenke



Kościół od południa
Widok od zachodu
Strona północna
Widok od wschodu
Portal południowy
Odsłonięty fragment granitowego muru
Detal architektoniczny
Ozdobne okucia drzwi

Mapa

Odsłon: 8146
  
")); ")); sex geschichten porn tube pornolar sikis adult porno atakoy escort bahis siteleri Bixbet Betist Albet Mariobet "));