WITNO <small>( Wittenfelde )</small> | Architektura Sakralna Pomorza Zachodniego
Dziś niedziela , 23 kwietnia 2017 r.

WITNO ( Wittenfelde )

Województwo: zachodniopomorskie
Powiat: gryficki
Gmina: Gryfice
Dekanat: Kamień Pomorski
Parafia: Stuchowo - filia pw. św. Stanisława Kostki 

Niewielka wieś sołecka położona w odległości ok. 11 km na północny zachód od Gryfic opodal miejscowości Stuchowo. Stanowiła własność rodów rycerskich, sprawujących patronat nad kościołem bogato go uposażając. Pozostałością po tych czasach są relikty dworu i pozostałości parku.  
Osada, rozłożona pośród otaczających ją pól, zachowała swój typowo rolniczy charakter.
    
 
Źródła
  • Kościół wzniesiono na początku XV wieku.
  • W roku 1489 rycerze Kurdt Kreckow i Nicolaus Wytten poświadczyli uposażenie dla proboszcza z Wittenfelde - Laurentiusa Kakebusch, Klempin, Diplomatische Beiträge zur Geschichte Pommerns, I nr 14.
  • Kościół poświęcony 10 maja 1947 roku.
 
Architektura
 
Kościół usytuowano w północnej części wsi, na skraju naturalnego wyniesienia opadającego dość gwałtownie w stronę obniżenia stanowiącego dolinkę niewielkiego cieku wodnego. Nadano mu formę złożoną z prostokątnego korpusu nawowego i dobudowanej od zachodu wieży. Do południowej ściany nawy dobudowano kryptę.
Wszystkie ściany posadowione na kamiennym fundamencie wymurowano z nieobrobionych kamieni narzutowych różnej wielkości, łączonych zaprawą wapienną. W cegle wykonano obramienia portali i okien, gzyms koronujący, szczyt wschodni oraz wspierające go potężne przypory.
 
Najbardziej okazałą jest ściana wschodnia z centralnie osadzonym oknem o szerokim, uskokowym ościeżu zamkniętym półokrągło. Prawdopodobnie wypełniało je laskowanie zastąpione obecnie pojedynczą belką. Szczyt zdobiony jest płytkimi blendami, trzema dużymi w układzie piramidalnym o ościeżach zamkniętych delikatnym ostrołukiem, oraz czterema okrągłymi. W blendach skrajnych wykonano dwa prostokątne otwory doświetlające poddasze. Pochylanie się ściany wschodniej powstrzymano poprzez dostawienie potężnych skarp.   
 
W ścianie wschodniej znajdują się dwa okna o częściowo uskokowych, szerokich ościeżach, zamkniętych łukiem koszowym z pojedynczym laskowaniem. Pośrodku ściany dobudowano pomieszczenie krypty wzniesionej na planie kwadratu, zamkniętej płaskim stropem belkowym oraz dwuspadowym dachem poprzecznym do osi kościoła, krytym dachówką ceramiczną. W południowej ścianie krypty, spełniającej obecnie funkcję zakrystii, znajduje się portal wejściowy o uskokowym ościeżu zamkniętym ostrołukiem. Prawdopodobnie portal o podobnym wykroju łączy zakrystię z nawą. Nad portalem szczyt o prostych podziałach zwieńczony sterczynami kostkowymi.
 
Ścinana północna pierwotnie bezokienna, otrzymała w późniejszym okresie centralnie osadzone niewielkie okno o prostym ościeżu zamkniętym łukiem odcinkowym. Po lewej stronie okna znajduje się niewielki portal o prostym ościeżu zamkniętym ostrołukiem.
 
Jednoprzestrzenne wnętrze kościoła zamknięto płaskim stropem belkowym i dwuspadowym dachem krytym dachówką ceramiczną.  
 
Wieża zachodnia wzniesiona została na planie kwadratu. Dwukondygnacyjne wnętrze z płaskimi stropami belkowymi zamknięto szpiczastym hełmem krytym malowaną blachą cynkowaną. Wieńczy go kula i krzyż. W ścianie zachodniej wieży znajduje się główny portal wejściowy o prostym ościeżu zamkniętym ostrołukiem. W koronie każdej ze ścian osadzone są niewielkie okna o uskokowych ościeżach zamkniętych półokrągło.      
 
Plac kościelny o owalnym zarysie spełniający niegdyś funkcję cmentarza, otoczony jest niskim kamiennym murem z bramką od południa. Po stronie północno-zachodniej przechodzi w masywny mur oporowy wzmacniający krawędź wzniesienia. Obrzeża placu porasta starodrzew lipowy. 
 
 
Wyposażenie
  • Ołtarz barokowy z 1697 roku, dzieło von Rosenberga - rzeźbiarza ze Szczecina. Program ikonograficzny charakterystyczny dla teologii protestanckiej; w predelli przedstawienie Ostatniej Wieczerzy, w szafie obraz olejny na desce ze sceną Ukrzyżowania, w polu górnym złożenie Chrystusa do grobu. Całą kompozycję zamyka rzeźba Chrystusa zmartwychwstałego pośród aniołów.   
  • Ambona renesansowa z lat 1664-1698 stojąca na rzeźbionej postaci Mojżesza. W płycinach balustrady schodów sześć symbolicznych obrazów i inskrypcja Erneuert und ausgemahlet Anno 1698. W roku 1908 mistrza Ehlert ze Szczecina przeprowadził renowację ambony.
  • Stalle renesansowe (zachowane we fragmencie).
  • Epitafia z XVII i XVIII wieku. Pierwsze poświęcone jest Joachimowi Eccart von Lepel, rotmistrzowi z Medewitz (Niedźwiedziska). Płaskorzeźba drewniana polichromowana o wymiarach 2,30 m x 1,50 m. W centrum herb rodu von Lepel. Drugie upamiętnia niezidentyfikowanego przedstawiciela rodu von Lepel. Płaskorzeźba z marmuru i piaskowca częściowo pozłacanego o wymiarach 2 m x 1, 30 m. W zwieńczeniu popiersie mężczyzny, w części centralnej herb rodu von Lepel, w części dolnej alegoryczne postacie kobiece.  
  • Empora muzyczna w stylu renesansowym z prospektem organowym oraz resztkami organów wybudowanych przez firmę Grüneberga, numer katalogowy 445.
  • Chrzcielnica z XIX wieku
  • W oknach zachowane oszklenie ze starego szkła.
  • Do przedwojennego wyposażenia kościoła należał również anioł chrzcielny z 1698 roku.

Strona południowo-wschodnia
Strona wschodnia
Strona północno-wschodnia
Strona północna
Wieża
Strona południowa
Szczyt wschodni
Krypta - zakrystia
Zakrystia - portal południowy
Wieża - portal zachodni
Portal w ścianie północnej
Okna w ścianie wschodniej
Okno w ścianie południowej
Okno w ścianie północnej
Kamień fundamentowy wieży
Usytuowanie kościoła

Mapa

Odsłon: 3824
  
")); ")); sex geschichten porn tube pornolar sikis adult porno atakoy escort bahis siteleri Bixbet Betist Albet Mariobet "));