LADENTHIN <small>( Łodzięcino )</small> | Architektura Sakralna Pomorza Zachodniego
Dziś sobota , 25 marca 2017 r.

LADENTHIN ( Łodzięcino )

Strona południowo-wschodnia

Bundesland: Mecklenburg-Vorpommern
Landkreis: Uecker-Randow

Niewielka wieś położona w sąsiedztwie byłego przejścia małego ruchu granicznego Bobolin-Schwennenz, w odległości ok. 18 km na zachód od Szczecina. W źródłach historycznych pojawia się w wieku XIII pod nazwami: Lothentyn, Lodentin, Lodentyn. Średniowieczny rodowód  potwierdza również plan osady, z dużym wrzecionowatym nawsiem pośrodku, na którym znajduje się parcela kościelna oraz staw.
Usytuowanie miejscowości w pobliżu granicy, pośród pól uprawnych, miało wpływ na ukształtowanie się i zachowanie jej typowo rolniczego charakteru.  
 
 
Źródła
  • W roku 1243 klasztor żeński w Szczecinie uposażono dziesięciną z Ladenthin, Pommersches Urkundenbuch I, 328.
  • W roku 1261 wieś została włączona do dóbr kościoła Piotra i Pawła w Szczecinie, Pommersches Urkundenbuch II, 88.
  • W roku 1272 biskup kamieński Hermann przekazał patronat nad kościołem w Ladenthin parafii mariackiej w Szczecinie.
  • W 1288 roku patronat przejęła parafia św. Jakuba w Szczecinie.
  • W roku 1294 kapituła katedralna zrzekła się patronatu.
  • Kościół wzniesiony został w XV wieku, jako druga z kolei świątynia w tym miejscu.
  • Pod koniec wieku XIX odnowiono szczyt zachodni.
 
Architektura
 
Kościół usytuowano pośrodku wrzecionowatego nawsia w bezpośrednim sąsiedztwie stawu, na prostokątnej w planie parceli wydzielonej kamienno-ceglanym murem.
   
Jak na XV wieczną budowlę wiejską przystało, ściany posadowione na kamiennym fundamencie wymurowano z nieobrobionego kamienia polnego ze znacznym udziałem cegły. Wzniesiono z niej przypory i naroża, obramienia portali i okien, szczyt zachodni wraz z dekoracją, oraz gzymsy cokołowy i koronujący. Ceglanego gruzu użyto również w warstwach wyrównawczych i wypełniających.
 
Początkowo była to budowla salowa, jednoprzestrzenna, podzielona na przęsła i zamknięta od wschodu trójbocznie. Obecność uskokowych przypór oraz gurtów oporowych świadczy o planowanym przesklepieniu wnętrza. Nie wiadomo czy sklepienie takowe kiedykolwiek powstało i w następstwie jakiegoś kataklizmu uległo zniszczeniu, czy też nigdy nie zostało zrealizowane? Wnętrze zamknięte jest obecnie płaskim stropem belkowanym oraz dachem dwuspadowym z wielopołaciowym zamknięciem nad częścią prezbiterialną, krytym dachówką ceramiczną.
 
Główny portal wejściowy znajduje się w ścianie zachodniej. Jego nieosiowe osadzenie rodzi pewne domysły związane być może z odmienna formą i rozbudową kościoła pierwotnego. Dwuuskokowe ościeże wykonane jest z cegły i zamknięte delikatnym ostrołukiem. Pozostałe wejścia znajdują się w ścianach kaplic, w ścianie zachodniej kaplicy północnej oraz w ścianie wschodniej kaplicy południowej. Posiadają proste, Jednouskokowe ościeża zamknięte ostrołukiem.
 
Okna osadzone są symetrycznie (na przestrzał) w każdym z poszczególnych przęseł. Dwuuskokowe proste ościeża wykonane z cegły zamknięte są ostrołukiem. Ościeża okien prezbiterialnych są niemal dwukrotnie węższe. Największe okna znajdowały się w ścianach trójbocznego zamknięcia prezbiterium. Dwuuskokowe ościeże zamknięte było ostrołukiem. Wewnętrzne ościeże oraz trójdzielne laskowanie wykonane było z kształtki ceramicznej. Obecnie pierwotną formę zachowało jedynie okno osadzone na osi kościoła, pozostałe uległy przemurowaniu i znacznemu zwężeniu.       
  
Pierwotne założenie, w nieznanym bliżej okresie, rozbudowane zostało o boczne kaplice (kruchty). Symetryczne usytuowanie przybudówek po obu stronach nawy, zmieniło plan kościoła nadając mu charakterystyczną formę krzyża. Wnętrza poligonalnych w planie kaplic zamknięte są płaskimi stropami belkowanymi i kryte wielopołaciowymi dachami, poprzecznym do osi kościoła. Okna otrzymały wykrój identyczny jak w nawie kościoła. W kaplicy północnej mieści się obecnie zakrystia, a kaplica południowa pełni funkcję kruchty.  
 
Szczyt zachodni wymurowano całkowicie w cegle. Zdobi go centralnie osadzona blenda o formie krzyża łacińskiego oraz flankujące go dwie pary wąskich, ostrołukowych okien przesłoniętych żaluzjami.  
 
W bezpośrednim sąsiedztwie wejścia do południowej kaplicy znajduje się duży głaz narzutowy. Ponad nim w ścianę kościoła wmurowano średniowieczne żarno. 
 
Plac kościelny o regularnym prostokątnym zarysie otoczony jest kamienno-ceglanym murem z bramką i furtami. Po dziś dzień pełni on funkcję przykościelnego cmentarza.
 
 
Wyposażenie
  • Ołtarz, ławki oraz ambona wykonane zostały w XIX wieku.  
  • Misa chrzcielna o średnicy 45 cm, mosiądz, z przedstawieniem chrztu Chrystusa w Jordanie (?).
  • Kielich mszalny wysokości 21,6 cm, pozłacane srebro, z gotyckim reliefem na gałce i trzonie (?).

 

Strona południowa
Strona południowo-wschodnia
Strona wschodnia
Strona północno-wschodnia
Kaplica północna
Strona północna
Strona południowo-zachodnia
Strona zachodnia
Szczyt zachodni
Relikt okna w kaplicy północnej
Przypora narożnikowa
Portal zachodni
Portal kaplicy północnej
Portal kaplicy południowej
Okno w ścianie południowej
Okno w ścianie południowej
Okno w ścianie południowej
Okno w ścianie wschodniej
Okno w ścianie wschodniej
Wnętrze świątyni
Prezbiterium
Ambona
Głaz narzutowy
Średniowieczne żarno
Plan przyziemia kościoła

Mapa

Odsłon: 4794
  
")); ")); sex geschichten porn tube pornolar sikis adult porno atakoy escort bahis siteleri Bixbet Betist Albet Mariobet "));